SECAS MENTES PUEDEN SECAR EL MAR

Pequeñas nubes de polvo acompañan mis pasos, no levantándose lo suficiente como para velar el horizonte, ese horizonte antes azul esperanza, cielo, o mar, que es el más azul de todos los azules cuando no opta por el verde, quizás para avergonzarnos.

Piso este suelo y no puedo creer que pueda pisarlo, el hombre y por tanto la mujer, son capaces de modificar todo lo que les rodea, lo que les ha sido arrendado,  pero que hasta su desahucio obligado, (recuerda que eres mortal), modifica como si fuera de su propiedad.

Este suelo que marco con mis pisadas, antes era mar, un mar estrecho que comunicaba con otros mares y estos con otros, tan grandes,  que algunos los llamaban océanos, llenos de vida, si,  llenos de seres vivos animales y vegetales, formando un tapiz de rojos, azules, verdes, amarillos, inimaginables.

Hoy solo polvo, polvo blanco que se pega a mis botas y que intuyo será difícil de borrar de mi calzado y para algunos ya olvidado en sus pequeñas mentes.

Pequeñas mentes, que recorrerán estos andurriales, pensando en las conquistas humanas, capaces de comunicar dos continentes, antes separados por el agua, en una colmatación lenta pero irresistible.

¿Quién pudo llegar a pensar que podríamos viajar desde África hasta Europa, sin tan siquiera humedecernos con nuestras lágrimas? Pero era una cuestión de tiempo, siempre es una cuestión de tiempo.

Y una vez más lo hemos logrado, pues el polvo que levantamos no es de tierra, es de huesos, los huesos de todos aquellos que quisieron buscar una vida mejor al otro lado y que gracias a nuestra pasividad y porqué no decirlo,  falta de vergüenza apoyando a políticos genocidas, hemos conseguido rellenar, este antes estrecho, convirtiéndolo en un  ancho camino de muerte que ha conseguido hasta secar hasta el mar.

¿Cuántos muertos hacen falta para secar el mar?

Darwin y la teoría de la Involución.

¿Cómo es posible que seamos tan simples?, ¿Cómo es posible que el raciocinio haya escapado, si alguna vez ha estado, de nuestros atributos homínidos superiores?, ¿Cómo es posible, Darwin se equivoco?

Demasiadas preguntas a una hora tan temprana, pero me mueve más mi incomprensión que mi cariño a la literatura con el fin de encontrar las claves de estas preguntas, pienso yo, tan acertadas.

¿Y por qué tantas preguntas? ……………………….fácil, según pasan los años y juro que pasan, ¡como pasan las semanas!,  que no ha terminado el lunes y ya estamos a viernes, afortunadamente por otra parte.

Me siento esclavo de la pirámide del faraón, transmutados los bloques de piedra por montañas de papel, que movemos de un lugar a otro, con el único fin de no derrocar a las dinastías gobernantes.

Pero volvamos a las preguntas, ¿no resulta a nadie raro que cuando el partido político en el poder esta inmerso en las oleadas más potentes de la corrupción, cuando un juez envía a la policía judicial de su sede, con el fin de registrarla?,  al día siguiente y sin mediar palabra, el enmascarado, ósea gallardón, que sus cejas viajan inexorablemente con el fin de realizarle un antifaz natural que muestre su autentica naturaleza, el villano de la historia. Saque la ley del aborto, una ley que nos obligará a tener hijos subnormales, que nos obligará a emigrar al extranjero con el fin de abortar fuera de nuestra españa, con minúsculas, que ya nadie habla de ella con mayúsculas.

A partir de ese momento se olvida el registro, la financiación ilegal del PP, que podría ser la del PSOE  e incluso la de IU, y por si fuera poco seguimos con pasión de catalanes, donde mientras todas las multinacionales del mundo en virtud de la bendecida globalización cada vez se hacen más grandes y poderosas, mientras que los territorios que exprimen cada vez se fraccionan más, algo conveniente para que sus presiones, sean eso prisiones.

¿No recordamos como invadieron los Romanos la entonces Hispania, ellos eran las multinacionales agrupadas en sus decurias, centurias, turmaes y legiones, todo en un cuerpo bajo un poder férreo: el Cónsul de turno, versus Director General. Y que poco a poco fueron terminando con la resistencia de todas las tribus incapaces de crear una federación con fuerza suficiente para enfrentarse a ellas.

Pues bien dos milenios después seguimos igual, seguimos con la propaganda de los grandes que tapan con noticias pequeñas, que a ellos no les importa si nacen o no nacen nuestros hijos con malformaciones o perfectos, quieren esclavos,  pero los que antes se conseguían con la guerra ahora se consiguen con leyes, que les hacen más ignorantes, que les hacen más vulnerables y su educación solo parte del Sálvame, donde personajes, sin ningún merecimiento, muestran como es posible ganar dinero sin hacer nada, sin exponer nada, solo opiniones, exabruptos y pensamientos sin elaborar.

Recuerdo cuando era pequeño que algo parecido eran los maletillas, que saltaban al ruedo cuando estaba el torero de fama, para darle unos pases a su toro y darse a conocer, pero estos acaban detenidos y se jugaban la vida en el empeño.

Ahora el juego ha cambiado, pasamos del engaño a la corrupción, mi padre decía:”……. que  nos pongan donde haiga”, y es que somos las tropas de Alibaba pero sin sus floridos trajes, que el moro hay que tenerlo al otro lado de la verja, es como tener a tu familia de antaño y no poder convivir con ella, aislados por una verja, ¿seremos nosotros judíos y ellos palestinos, también hermanos de etnia pero enemigos de sus dioses respectivos, que no deja de ser el mismo?

Pero nuestro dios es el dinero por eso no estamos en españa, otra vez en minúscula, no somos españoles, grafía en consecuencia. Somos las huestes de Alibaba y los 45.000.000 millones de ladrones, si no como explicar 6.000.000 de parados y manifestaciones de 10.000 personas.

Y por último, nos engañan con empresas españolas que tienen problemas en el extranjero, Sacyr amén de empresa privada, desde que salio a bolsa ya no es una empresa española, es de sus accionistas, la mitad chinos, el resto rusos y algún que otro despistado de la Alcarria. Es lo que tiene el capitalismo, es lo que tiene el conocimiento, es lo que tiene la mentira descarada.

Darwin debería revisar sus teorías si viviera hoy, y seguramente desarrollaría otra teoría,  la teoría de la INVOLUCION.

Buenos días y buena suerte.

YA NO HAY REVANCHA.

Pensé que las cataratas eran otra cosa, nunca se me ocurrió pensar que una cortina de agua explicara el paso del tiempo.

Nunca pensé que el componente de un paisaje idílico nos velara la luz. Pero es que yo casi nunca pensé, en el amplio y en él escueto sentido de la palabra.

Mi vida era romper, romper con mis puños, romper con mi cuerpo, romper con mis costillas, con mi abdomen, todos los golpes que entre las doce recibía.

Tengo los dedos rotos y soldados, las muñecas no me sirven ni para sujetar el mando a distancia, tengo que coger el vaso con las dos manos, como haciendo una ofrenda de sumo sacerdote a la vida, ¿pero que vida?, golpes, golpes y más golpes.

Tengo cataratas hasta en el cerebro, ¡es bueno esto de las cataratas!, nublan la visión, nublan la mente, siempre me lo decían tienes buena genética, hasta para eso sirve la buena genética, para dejar de recordar, para dejar de ver, que el tiempo es un cabrón y mejor es olvidarlo.

Me siento siempre en el mismo banco, frente al lago, cataratas sobre agua, bonito nombre para un cuadro, pienso, si últimamente pienso entre catarata y catarata, antes solo cataratas de golpes, ahora agua que limpia, de vez en cuando, y de 10 a 12, mi cerebro,  cuando me siento en el banco.

A mi lado un colega, no por profesión, si por edad. Compartimos cataratas, compartimos lapsus mentales que nos hacen mirarnos como si no nos conociéramos, cuando ya llevamos un año, ¿o es un mes?, sentándonos en el banco y contando nuestra vida.

A nuestra manera somos colegas, los dos hemos recibido los mismos golpes, el más anímicos que físicos, pero tiene, como yo las manos inservibles, él lo llama artrosis, y las muñecas rígidas, dice que la reuma, convirtiéndose también en sumo sacerdote para su uso.

 Me mira, lo miro, son las 12, me levanto y como siempre le digo: Hasta mañana y a ver si un día hacemos guantes……………..

-Hasta mañana Campeón,  me responde………

-Aspirante, solo aspirante le repito como un mantra.

-Para eso hemos quedado amigo, contraataca, para aspirantes a la muerte, le oigo decir en la lejanía.

Y me imagino ambos en un ring, entre doce cuerdas, el sin guantes, yo con ellos, y como si tuviera, de nuevo las cejas partidas, una cascada de agua me nubla la vista, el color rojo me gustaba más.

EL LADO BUENO DE LAS COSAS

¡Hay que ver el lado bueno de las cosas! Le decía el otro día un enfermo de cáncer, a otro en la cola de la “quimio”……………….

Podía ser un anuncio de Aquarius y terminar con: Hasta los enfermos de cáncer son excepcionales!!!!!!!!!!!!!

Y yo pienso menos mal que son excepcionales, si fueran comunes, estábamos arreglados ¡no te jode!

Y es que hay cosas, que te pongas como te pongas, no tienen ningún lado bueno, es más no tienen ni lados, es todo un circulo, casi siempre vicioso, que nos encierra en una espiral, (¡magnifica figura literaria eh!), del circulo a la espiral por ausencia de lados.

Y es que en estas “fiestas tan entrañables”, donde se confunde la verdad y la mentira, la alegría y el dolor, el bienestar y la obligación, es difícil encontrar un lado bueno.

Para vuestro acerbo cultural he de indicaros que las navidades provienen de las Saturnales Romanas, como su propio nombre indica dedicadas a Saturno, si hombre el que se comió a sus hijos, algo que hemos heredado ya que otra cosa será pero comer en estas fechas, nos lo comemos todo, aunque no este bueno.

En estas fiestas, romanas, lo más característico era que los esclavos y sirvientes adoptaban por un día el rol del patricio, señor, de la Domus, casa y eran los que ordenaban, dentro de un orden, el funcionamiento de la misma, estando el dueño obligado a servir a los sirvientes.

De aquello que tenía un lado bueno, al menos para los esclavos, que un día es un día, no queda nada, con excepción de los regalos, la mayoría de los casos de compromiso, otra vez la buena voluntad, engañosa.

Porque a mi que no me digan, que quien te cae como el culo todo el año, llega la navidad y le deseas lo mejor para el año que viene, ¡y una mierda!, le deseas que todo le vaya como el culo. Pero otra vez por el espíritu navideño y el qué dirán a seguir la bola.

Mientras, yo sigo en la cola de la vida y miro aviesamente al que tengo al lado que sigue perorando, como enfermo de cáncer en el inicio (del texto ) “hay que ver el lado bueno de las cosas” y pienso quizás partiéndole la cabeza podría ver donde se aloja ese lado bueno.

Bueno pues eso felices fiestas y prospero año nuevo, a los hombres de paz en el mundo, jejejeje, que es tanto como no deseárselo a nadie, pero lo hago por el que diran y el espíritu navideño.

¡Y viva Saturno que encontró el lado bueno de las navidades, se comió a sus hijos, si, esos que no le iban a ir a ver cuando estuviera en el asilo del Olimpo!

DE MUELLES, HISTORIA Y RESISTENCIA DE METALES

Dicen la que la historia, de esto que llaman humanidad, no por humano, si por inanidad, es como un muelle, esto es, una estructura helicoidal, duramente prensada por fuerzas que preconizan, como ley universal, conseguir que sus anillos, interminables en su continuación con el siguiente, se toquen, se unan los unos a los otros, ellos lo llaman cohesión social. Yo lo llamo fuerza represiva brutal.

Imaginaos la fuerza necesaria para hacer que un muelle, la antes citada estructura helicoidal, que por descripción y por mera consideración ante los lectores, pienso que cada cual ya la tendrá en su cabeza, si en cabeza cabe que podamos intentar comprimir, por los tiempos de los tiempos, su fuerza bilateral, con el fin de conseguir, lo que aquí llamaríamos expansión social, fuerza contraria, por tanto, a lo que otros llamarían, cohesión social.

Pues ese muelle a lo largo de la historia, y hacedme caso se de que hablo, ha sido la historia de su presión desmedida y su expansión fruto de la fuerza contraria a las leyes más elementales de la gravedad, no se puede unir a la fuerza aquello que tiende a la relajación. Es lo que tienen la resistencia de metales, es lo que tiene el devenir de la historia.

Hoy ese muelle se presiona con lobbys económicos, políticos, sociales, judiciales y para ello se preparan con resoluciones, leyes, sanciones, miedos en suma, para que la fuerza de expansión no tienda a ser tan potente, ni tan presente, que el miedo cohesiona tanto como el amor.

Hoy el muelle, esto es la estructura, tiende a expandirse no siendo capaz de resistir tanta presión, el problema es que ya es imparable, no hablo de tiempo, no hablo de hoy, ni de mañana, ni de pasado, pero el proceso es imparable.

La física se impone y en una teoría M, compendiadora de la explicación de todas las leyes físicas del universo, en la que el retorcimiento y la presión tienden a la cuerda.

Para los incrédulos, solo tenéis que desmontar un bolígrafo, pero de los antiguos de los de “inducción”, en los que merced a un pequeño resorte, hacemos que aparezca por un milagro de erección, en su punta, valga la redundancia, el instrumento del escribidor.

Si lo desmontamos y extraemos el muelle, solo tenéis que apretarlo firmemente, por ambas partes, hasta llegar a configurar una anilla de anillos prensados, ¿Cuánto tiempo podéis tener el muelle prensado?

Pensad, ahora, en un muelle enorme en el que cada circunvalación representa millones de seres “inánimes”. Llegará un momento en que no podremos mantener la presión, por cansancio, por abulia o por falta de métodos “represivos” tan imposibles, que no nos permitan mantener la situación, sin tener que mantener la presión.

En el momento en que soltemos el muelle, este saltará por los aires en un recorrido caótico, que le llevará a recorrer una enorme distancia, en un tiempo record, arrasando todos los pequeños objetos a su paso, y rebotará y rebotará, hasta que alcance su ser, será el momento en que la resistencia del metal consiga su equilibrio.

Esto llevado a la sociedad da como resultado revueltas, revoluciones, desobediencia, muerte, destrucción, en suma es como si con cada salto, la sed de venganza se fuera saciando y se llevase todo por delante, no solo a los culpables dedos autores de la presión represiva, también a inocentes que empujados por las fuerzas M arrollarán a los precedentes y así consecuentemente.

¡Comprad los tanques de agua contra manifestantes que queráis, surtiros de porras electrónicas, pelotas de goma, legislación regresiva, sanciones, multas, condenas!, represión en suma, el muelle es imparable, es lo que tiene la física, es lo que tienen los metales, es lo que tienen las sociedades, siempre tienden a vencer cualquier resistencia que altere sus propiedades, al menos en principio………………… esto es, hasta que se vuelva a repetir la historia, que siempre se repite, con ligeros cambios de argumento y actores, pero siempre con los mismos personajes protagonistas.

MI TIA ESTA TRISTE, ¿QUÉ LE PASA A MI TIA?

Mi tia está triste, ¿qué le pasa a mi tia?

La vida le sobrepasa, o mejor, le pasa por encima, ya no entiende nada de lo que sucede a su alrededor, ella pensaba que la vida no era esto. Que la vida era ser buena persona, no hacer daño a nadie y vivir sin hacer un ruido.

Pero ahora la vida la pasa por encima, ya no sabe lo que cobra, bueno más o menos si, dos pobres pensiones de 300 euros, una por su trabajo y otra por viuda, que no llegan juntas al salario mínimo interprofesional, pero claro ella ya no tiene profesión solo es tia y jubilada.

Pero en realidad ya no sabe lo que cobra, porqué el banco ya no la escribe, no es que no la felicite el día de su cumpleaños, es que ya no la escribe, ni siquiera para darle cuenta de cuando ha cobrado y cuanto.

Ya no le escribe la Telefónica, ahora Movistar, ya no le escribe la Unión FENOSA, ya no le escribe el Canal de Isabel II, ya ni siquiera el banco les da noticias de ellos, no sabe si existen y por tanto no sabe si les paga o no les paga, su banco se ha olvidado de ella.

Ella piensa, en su tristeza, que todo estará correcto, ya que tiene agua, luz, teléfono y paga sus impuestos, pero a ciencia cierta no sabe el dinero que tiene, ya que si no va al banco para actualizar su cartilla. Algo que antes solo era introducirla por la rejilla del mostrador, ahora se ha convertido en introducirla en una máquina, pulsar unos números, que siempre le tienen que marcar y recordar, y que se la devuelve la mitad de las veces emborronada, con las cifras cabalgando, unas sobre otras.

Mi tia piensa que se han olvidado de ella, que quizás piensan que ha muerto, pero como nadie la escribe para pedirle nada, sigue con su vida, con su inexistencia, haciendo poco gasto y viviendo con lo imprescindible no sea que se quede, como diría ella, “sin cuartos”.

El otro día con mucha tristeza, mi tia me pregunto la razón de no recibir cartas ya de nadie, ni siquiera del Santo Entierro, el que lleva pagando desde que nació, para que la entierren cuando muera, y que antes venia todos los meses un cobrador a casa con el recibo de la cuota, y un día dejo de venir, y me preguntó, muy triste, que por qué ya no venia.

Le explique que tanto las compañías como los bancos están optando por la factura electrónica, para así despedir empleados, cobradores y contables, y que ahora las facturas y recibos les llega a sus abonados por Internet, al igual que los saldos y extractos bancarios, que pueden ser consultados en línea.

Ni que decir tiene que ella que va para ochenta inviernos vividos, que hay personas, como mi tia, que no han conocido veranos, ni primaveras, esto le suena a chino, no tiene ordenador, ni una idea clara de lo que es una tarjeta de crédito, un correo electrónico o Internet.

Ella quiere que vuelvan las tardes de los miércoles de cada fin de mes, en las que, como ha hecho toda su vida, amontonar sus facturas, con las cartas del banco al lado, y comprobar si ha gastado más de lo ingresado.

Ella quiere que los cobradores vuelvan a llamar a su puerta, los primeros días de cada mes, para preguntarles por su mujer y sus hijos y ¿por qué no? para dejarles una propina perdonándoles el cambio.

Ella quiere un mundo que ya no existe y se pregunta para que existe en un mundo que no entiende, ni la entiende.

Mi tia esta triste y yo con ella, y además está un poco sorda y mal operada de cataratas, pero como yo le digo para lo que hay que oír y lo que hay que ver.

Pero no te preocupes tía, para mi existes y te entiendo, en un mundo que hasta yo estoy dejando de comprender.

Un beso.

BABATINKA EN BULGARO

Al parecer en Bulgaria me leen, lo que no es poco. Se trata de la nieta de la Babatinka, la que vendría a ser la Tinkanova, quien se ha sentido tocada por el relato dedicado a su abuela y me lo ha dedicado a mi en su idioma. Va por las dos y espero que lo lean en su lengua. Un beso Tinkanova.

В ПАМЕТ НА БАБА ТИНКА

Мигел Ернандес, говорейки за смъртта на един негов приятел (Рамон Сигет, мисля че се казваше), споделяше че умира душата му с тази смърт.

Аз не вярвам в душата, но ако съществува, то моята не е стандартна. Това, което имам аз е етика, принципи и не като тези на Маркс (Гроучу Маркс, за онези, които мислят зле). Принципите ми са стабилни, твърди, закалени с огън и кръв в характера ми, следствие на едно спартанско възпитание – нетолерантно и бедно, неща които обикновено вървят заедно за нещастие.

Затова ме боли, Тинка. Коя беше „баба Тинка” (на испански – баба Каталина)? Една малка госпожа с интелигентен поглед, наследен вероятно от нейните предци – смес от българи, гърци и роми.

Познах я за кратко време, но тя ме прецени набързо с два погледа – нещо свойствено за ромите, още повече ако са смесени с гърци и българи.

Независимо, че ме представиха като колега на дъщеря й, (която според нея продължаваше да е омъжена за един руснак) ме разпозна, че не съм й колега, а настоящия й партньор в живота. И не ме отблъсна, посвети ми даже няколко свежи усмивки и дори ме нарече „мило момче”. Разбира се на български език, тъй като за нея аз бях едно момче - на 53 пролети, но момче.

Тя на седемдесет и няколко години, изглеждаше с 10г. повече, тъй като беше преживяла Втората световна война и българският комунизъм (от който не се чувстваше недоволна впрочем). Свикнала да няма нищо, само един нетолерантен и твърд морал, комунизмът й предоставяше всичко необходимо, за да има къща, храна и за да могат децата й да се изучат, до такава степен, че една от дъщерите й („под моя власт” в този момент) успя да стане дори инженерка.

Тя вярваше в комунизма и го доказваше в дома си, където и малкото което имаше, беше за всички други. Тя в своята собствена къща, живееше в най-бедната част, за да може внука й да живее в по-добрата част на къщата. Тя беше щастлива от това (ако щастието е нещо, което баба Тинка е опитала изобщо). Тя беше щастлива и с нейните телевизионни сериали, със заниманието да прави търлъчки за зимата, консерви и ръководейки семейството.

В събота почина в една болница.... Без отопление, почти без лекарски състав и с недостатъчно медицинско внимание, поддържана само от своите дъщери, които за да бъдат до нея през последната седмица от живота й, трябваше да отнесат в болничната стая един радиатор и постеля за да прекарат там дните и нощите, където нямаше дори столове за да се седи.

Умря така, както живя – без шум. Не повиши тона, с изключение на няколко момента.

Бракът й (според разказите по този въпрос), беше по любов, нещо странно за България от онова време, където много често браковете са имали сицилиански характер, най-вече за да се пази честта и хорското мнение и не толкова по любов. Какво ви обяснявам на вас и най-вече на вашите майки, много от които са го изживели на собствения си гръб. Винаги е била предана и вярна на съпруга си (нещо задължително по онези места), независимо че не й беше отвърнато по същия начин, както и на малко жени от средата й. Но тя не се оплакваше и дори няколко години след като съпруга й вече беше починал (към който впрочем вероятно би могла да има много критики), на нея й харесваше да седне на един стол (купен от китайски магазин) и да гледа гроба и паметника на покойния й съпруг, докато някоя от дъщерите й почиства тревите пораснали в гроба. Същия до който сега почива тя. И така в състояние на боготворение, когато в действителност боготвореният би трябвало да боготвори боготворителката.

Но България е такава. Тя е на мъжете. Направена е от тях и е за тях. Жените успяха по време на комунизма да се включат на равни основи в професионалните и интелектуални сфери, но турската доминация почти до XX век, е причината жените да продължават да бъдат като робини за господарите си.

Но нека не се отклоняваме от баба Тинка, която почина така както живя, без да изисква внимание. Макар че моето внимание тя го привлече много ясно със своя дълбок поглед, преценяващ и суров, докато най-накрая оцени, че аз заслужавам дъщеря й. Надявам се да не я разочаровам.

Така след смъртта на една жена, която не познавах въобще, ме боли по същия начин както на Мигел Ернандес, въпреки че аз нямам душа. Но това е така, защото тази смърт ми показва смъсъла на живота, че всичко е ефимерно, че нашето пребиваване тук е като вятърно свистене, което се губи при срещата между вятъра и дървото, че е като писъка на птица изплашена от изненадващия изстрел на един ловджия......, че е като една фракция от нищото, украсена с клоунски скокове и филийки от въздух.

И мисля за всички тези жени, които дори не достигнаха да бъдат истински живи същества, тъй като им бяха нужни клоните на друго дърво, за да се развият. Точно като онези магични същества, които са безразлични за дървото в което намират приют, и само един магьосник знае какви са техните преимущества и каква е тяхната цена.

Ще плачат за теб, бабо Тинке, не се съмнявам в това. Но докога ще те помнят? Какво си направила за да те помнят? Деца? Да, но за децата ти, твоят живот е това – една история с няколко любопитни момента, където ще се забрави онова, което не си правила правилно ( и сигурно и без да искаш, не е малко) и ще помнят всичко добро, което също е много. Какъв е балансът?

Глупаво е да се правят баланси в една комунистическа страна (или поне е била). И имаше фабрики, болници с отопление, с доктори, имаше и училища за всички. Сега ти умря, когато от това вече няма почти нищо. Добър момент за да се умре, бабо Тинке, тъй като нещата не вървят към подобряване, а към влошаване.

Ще питате, защо пиша всичко това? Исках да знаят за теб и това да служи за спомен... За да те помнят. Кой знае дали съществува душата, дали някой я притежава и дали ще му се пречупи за смъртта ти и с твоя спомен. И макар да са малко тези, които ще го четат, ще помогне да бъдеш вечна.

Такава е литературата – дава присъствие, живот, а в някои сърца (това наистина го вярвам) значимост.

ДОБЪР ПЪТ БАБО ТИНКЕ. ЦЕЛУВАМ ТЕ.

ОТ ФЕРНАНДО –

ПИСАТЕЛ, ПРИЯТЕЛ,

НО НА ПЪРВО МЯСТО ЧОВЕК С ДУША,

НЕСТАНДАРТНА, НО ГОЛЯМА ДУША!