BABATINKA EN BULGARO

Al parecer en Bulgaria me leen, lo que no es poco. Se trata de la nieta de la Babatinka, la que vendría a ser la Tinkanova, quien se ha sentido tocada por el relato dedicado a su abuela y me lo ha dedicado a mi en su idioma. Va por las dos y espero que lo lean en su lengua. Un beso Tinkanova.

В ПАМЕТ НА БАБА ТИНКА

Мигел Ернандес, говорейки за смъртта на един негов приятел (Рамон Сигет, мисля че се казваше), споделяше че умира душата му с тази смърт.

Аз не вярвам в душата, но ако съществува, то моята не е стандартна. Това, което имам аз е етика, принципи и не като тези на Маркс (Гроучу Маркс, за онези, които мислят зле). Принципите ми са стабилни, твърди, закалени с огън и кръв в характера ми, следствие на едно спартанско възпитание – нетолерантно и бедно, неща които обикновено вървят заедно за нещастие.

Затова ме боли, Тинка. Коя беше „баба Тинка” (на испански – баба Каталина)? Една малка госпожа с интелигентен поглед, наследен вероятно от нейните предци – смес от българи, гърци и роми.

Познах я за кратко време, но тя ме прецени набързо с два погледа – нещо свойствено за ромите, още повече ако са смесени с гърци и българи.

Независимо, че ме представиха като колега на дъщеря й, (която според нея продължаваше да е омъжена за един руснак) ме разпозна, че не съм й колега, а настоящия й партньор в живота. И не ме отблъсна, посвети ми даже няколко свежи усмивки и дори ме нарече „мило момче”. Разбира се на български език, тъй като за нея аз бях едно момче - на 53 пролети, но момче.

Тя на седемдесет и няколко години, изглеждаше с 10г. повече, тъй като беше преживяла Втората световна война и българският комунизъм (от който не се чувстваше недоволна впрочем). Свикнала да няма нищо, само един нетолерантен и твърд морал, комунизмът й предоставяше всичко необходимо, за да има къща, храна и за да могат децата й да се изучат, до такава степен, че една от дъщерите й („под моя власт” в този момент) успя да стане дори инженерка.

Тя вярваше в комунизма и го доказваше в дома си, където и малкото което имаше, беше за всички други. Тя в своята собствена къща, живееше в най-бедната част, за да може внука й да живее в по-добрата част на къщата. Тя беше щастлива от това (ако щастието е нещо, което баба Тинка е опитала изобщо). Тя беше щастлива и с нейните телевизионни сериали, със заниманието да прави търлъчки за зимата, консерви и ръководейки семейството.

В събота почина в една болница.... Без отопление, почти без лекарски състав и с недостатъчно медицинско внимание, поддържана само от своите дъщери, които за да бъдат до нея през последната седмица от живота й, трябваше да отнесат в болничната стая един радиатор и постеля за да прекарат там дните и нощите, където нямаше дори столове за да се седи.

Умря така, както живя – без шум. Не повиши тона, с изключение на няколко момента.

Бракът й (според разказите по този въпрос), беше по любов, нещо странно за България от онова време, където много често браковете са имали сицилиански характер, най-вече за да се пази честта и хорското мнение и не толкова по любов. Какво ви обяснявам на вас и най-вече на вашите майки, много от които са го изживели на собствения си гръб. Винаги е била предана и вярна на съпруга си (нещо задължително по онези места), независимо че не й беше отвърнато по същия начин, както и на малко жени от средата й. Но тя не се оплакваше и дори няколко години след като съпруга й вече беше починал (към който впрочем вероятно би могла да има много критики), на нея й харесваше да седне на един стол (купен от китайски магазин) и да гледа гроба и паметника на покойния й съпруг, докато някоя от дъщерите й почиства тревите пораснали в гроба. Същия до който сега почива тя. И така в състояние на боготворение, когато в действителност боготвореният би трябвало да боготвори боготворителката.

Но България е такава. Тя е на мъжете. Направена е от тях и е за тях. Жените успяха по време на комунизма да се включат на равни основи в професионалните и интелектуални сфери, но турската доминация почти до XX век, е причината жените да продължават да бъдат като робини за господарите си.

Но нека не се отклоняваме от баба Тинка, която почина така както живя, без да изисква внимание. Макар че моето внимание тя го привлече много ясно със своя дълбок поглед, преценяващ и суров, докато най-накрая оцени, че аз заслужавам дъщеря й. Надявам се да не я разочаровам.

Така след смъртта на една жена, която не познавах въобще, ме боли по същия начин както на Мигел Ернандес, въпреки че аз нямам душа. Но това е така, защото тази смърт ми показва смъсъла на живота, че всичко е ефимерно, че нашето пребиваване тук е като вятърно свистене, което се губи при срещата между вятъра и дървото, че е като писъка на птица изплашена от изненадващия изстрел на един ловджия......, че е като една фракция от нищото, украсена с клоунски скокове и филийки от въздух.

И мисля за всички тези жени, които дори не достигнаха да бъдат истински живи същества, тъй като им бяха нужни клоните на друго дърво, за да се развият. Точно като онези магични същества, които са безразлични за дървото в което намират приют, и само един магьосник знае какви са техните преимущества и каква е тяхната цена.

Ще плачат за теб, бабо Тинке, не се съмнявам в това. Но докога ще те помнят? Какво си направила за да те помнят? Деца? Да, но за децата ти, твоят живот е това – една история с няколко любопитни момента, където ще се забрави онова, което не си правила правилно ( и сигурно и без да искаш, не е малко) и ще помнят всичко добро, което също е много. Какъв е балансът?

Глупаво е да се правят баланси в една комунистическа страна (или поне е била). И имаше фабрики, болници с отопление, с доктори, имаше и училища за всички. Сега ти умря, когато от това вече няма почти нищо. Добър момент за да се умре, бабо Тинке, тъй като нещата не вървят към подобряване, а към влошаване.

Ще питате, защо пиша всичко това? Исках да знаят за теб и това да служи за спомен... За да те помнят. Кой знае дали съществува душата, дали някой я притежава и дали ще му се пречупи за смъртта ти и с твоя спомен. И макар да са малко тези, които ще го четат, ще помогне да бъдеш вечна.

Такава е литературата – дава присъствие, живот, а в някои сърца (това наистина го вярвам) значимост.

ДОБЪР ПЪТ БАБО ТИНКЕ. ЦЕЛУВАМ ТЕ.

ОТ ФЕРНАНДО –

ПИСАТЕЛ, ПРИЯТЕЛ,

НО НА ПЪРВО МЯСТО ЧОВЕК С ДУША,

НЕСТАНДАРТНА, НО ГОЛЯМА ДУША!

"LA BABATINKA"

Miguel Hernández hablando de la muerte de un amigo, decía, que se le moría el alma, Ramón Siget, creo que se llamaba.

Yo no creo en el alma, y si existe yo no la tengo de serie. Vale, tengo ética, tengo principios y no como los de Marx (Groucho para los mal pensados), son principios muy rígidos, grabados a fuego y sangre en mi carácter, propia de una educación espartana, por intolerante y pobre, que suelen ser dos elementos de la ecuación que desgraciadamente siempre van juntos.

Por eso me duele, Tinka, la Babatinka, ¿quién era la babatinka?, en castellano “la abuela catalina”: una señora pequeña de mirada inteligente, heredada, quizás, de sus ancestros, mezcla de griegos, búlgaros y gitanos.

La conocí poco, pero a mi me caló con dos miradas, es lo que tienen los gitanos, si además son griegos y búlgaros.

Aunque me presente como amigo de su hija, que ella pensaba casada con un ruso, me reconoció como la pareja actual de su niña. Y no me rechazó, me dedicó sonrisas veladas y hasta me llamo “niño guapo”, en búlgaro claro, para ella era un niño, de cincuenta y tres primaveras, pero un niño.

Ella con setenta y tantos parecía tener diez años más, vivió la segunda guerra mundial, el comunismo búlgaro, del que no estaba nada descontenta. Acostumbrada a tener nada, solo una moral rígida e intolerante, el comunismo le proporcionaba todo lo necesario para tener una casa, comer y que sus hijos estudiaran, una de sus hijas, ahora “en mi poder” hasta llego a ser Ingeniera.

Ella creía en el comunismo y lo demostraba en su casa, donde lo poco que había era de todos, así, ella, en su propia casa vivía en la parte más pobre, para que su nieto, pudiera vivir en la parte mejor. Ella era feliz, si ese término fue conocido por babatinka, con sus telenovelas, su labor, (hacia zapatillas de lana y jerséis para el invierno), haciendo conservas y dirigiendo la familia.

El sábado murió en un hospital sin calefacción, sin médicos apenas, con una atención deficiente, soslayada únicamente por sus hijas, que para estar con ella la última semana tuvieron que llevar una estufa y un colchón al hospital, para engañar a las noches en vela, ya que ni sillas para sentarse formaban la dotación del mismo.

Murió como vivió, sin hacer ni un ruido. No levanto la voz, nada más que en contadas ocasiones, ¿para qué? Nadie la iba a oír.

Su matrimonio, según cuentan las crónicas, fue por amor, algo raro en su Bulgaria, donde muchas veces el matrimonio es de carácter siciliano, más para guardar honra y apariencias que por eso que llaman amor. ¿Qué os voy a contar de vuestras madres?, muchas lo han vivido en directo.

Fue siempre fiel a su marido, algo obligado en esos lares, algo que no le fue devuelto, al igual que prácticamente a todas las mujeres de su entorno y descendencia.

Pero no se quejaba y aún a los años de la muerte de su marido, al que seguramente tendría mucho que reprochar, le gustaba sentarse en una silla, de tienda chinos, y quedarse mirando la sepultura de este, mientras alguna de sus hijas arrancaba los rastrojos de su tumba. Al lado de la que ahora descansa ella.

En una adoración, en la que el adorado debería adorar a la adoradora. Pero Bulgaria es así, es de los hombres, hecha por ellos y para ellos. La mujer con el comunismo consiguió incorporarse de igual a igual en el ámbito intelectual y laboral, pero la dominación turca hasta el siglo XX, prácticamente, ha hecho de ella que sigan siendo esclavas de sus dueños.

Pero no nos apartemos de la babatinka, murió como había vivido, sin llamar la atención, bueno a mi si me llamó la atención, su mirada profunda, escrutadora, dura, hasta que finalmente evaluó que yo era merecedor de su hija. Espero no decepcionarla.

Y así una mujer que no conocía de nada me duele como le sucedió a Miguel Hernández y eso que no tengo alma, porqué me descubre el sentido de la vida, me descubre que todo es efímero, que nuestro paso por aquí es un silbido que el viento ha dejado escapar al chocar contra un árbol. Es como el trino de un pájaro asustado al ser sorprendido por el disparo de un cazador.

Es como una fracción de la nada adobada con saltos de payaso y rebanadas de aire.

Y pienso en todas estas mujeres que ni siquiera llegaron a ser auténticos seres vivos, fueron como la mandrágora, que necesita la rama de otro árbol para desarrollarse, si muy mágicas, pero que son indiferentes al árbol en el que se cobijan y que solo un mago sabe cuales son sus beneficios y utilidades.

Lloraran por ti babatinka, no lo dudo, ¿pero hasta cuando te recordaran?, que has hecho para que te recuerden: hijos, pero hijos para los que tu historia será eso una historia con una alguna anécdota, en la que se olvidará todo lo malo que has hecho que, seguramente, involuntariamente y por tanto sin saberlo, habrá sido bastante, sobre todo a tus hijas y se recordará lo bueno que has hecho, que también será abundante. ¿El balance?

Es estúpido buscar balances en un país comunista o que al menos lo era, y tenía fábricas y tenia hospitales con calefacción y médicos y colegios. Tu ahora has muerto cuando no hay nada eso, buen momento para morir, babatinka, nada va a mejor, todo va a peor.

Y ¿Qué a que viene todo esto?, quería que te conocieran y que esto sirva de recuerdo, quien sabe si existe el alma y alguien la tiene y lo mismo se le rompe con tu muerte y tu recuerdo, que aunque sea poco leído, te hará pasar a la posteridad.

Es lo que tiene la escritura que te da presencia, existencia y en algunos corazones, (en eso si que creo), trascendencia.

Buen viaje Babatinka. Un beso.

Pongamos que hablo contigo, pongamos que hablo conmigo.

Pongamos que tu eres yo y yo soy tu, es decir, que no existe diferencia entre ambos. Ya lo has descubierto ¿no? Es como si hablaras contigo mismo o mismamente contigo, aunque hablas conmigo o yo contigo………………. bueno es lo mismo.

-¿Hablamos?

-Vale…………

-Supongamos que estás en el paro.

-Para eso no hay que suponer tanto, pongamos que el que habla consigo mismo o contigo es uno de 6.000.000

-Pongamos…………..

-¿Por qué aguantas todo lo que pasa?

-¿Qué voy a hacer?

-Rebelarte por ejemplo

-¿Contra quién?

-¡Joder!, contra los causantes: la banca, las multinacionales, el gobierno que las ampara, será que no hay causantes.

-¿Y que hago?

-Sal a la calle, grita, no dejes de ir a ninguna manifestación, carga contra quien te pega, contra quien te roba, insúltalos, muerde, patea……………

-¿Y qué voy a conseguir con ello?

-Es duro conversar contigo, es duro conversar con el otro, es duro conversar con uno mismo.

-Estoy harto de ir a manifestaciones a son de batucada, y con aire festivo y por otro lado no quiero que me peguen, en el fondo será miedo.

-¿Tienes miedo de tus gobernantes?

-Si

-Pero tú los has votado………………

-Muchos de los 6.000.000 lo han hecho, pero como yo tienen miedo.

-No lo entiendo.

-Es fácil, tengo cosas que perder…………………..

-¿Qué cosas?

-Mi casa, el subsidio de paro, tres comidas al día en el mejor de los casos

-Pero hay gente que no come, no tiene paro, no tiene casa,  ¿no te importa?

-Mientras no sea yo, la verdad es que no.

-Pero y todos los que antes que tu han pasado por cárceles, por tortura, por vejaciones innumerables, para que tu ahora tengas miedo.

-No tendrían nada que perder……………

-Te recuerdo que algunos perdieron hasta la vida

-Por eso porque no tenían nada que perder, solo la vida. Cuando lo pierdes todo lo menos importante es la vida, ¿para que la quieres, si no tienes nada?

-Entonces para que hagas algo, tienes que perderlo todo.

-Creo que si.

-Pues entonces,  prepárate, ya queda poco.

-Vale.

¿Es innata la capacidad de pensar? Pa mi que no....................

Partiendo de la base, (que no siempre es proporcional a la altura, es lo que tiene la geometría), por la cual nunca me creo nada, si, ya se, soy un incrédulo, pero como no serlo, ya no existen verdades, existen las verdades, y las verdades cada cual las aliña con el aceite de su cosecha.

Tomemos un ejemplo, la huelga de limpieza, para unos es un éxito de la reforma laboral, algo que solo se puede decir teniendo una “botella” a mano, valga la redundancia.

Para los sindicatos y los trabajadores un éxito de la resistencia, la huelga y la negociación, algo que, al parecer, es la verdad asumida por todos.

Pero yo un pobre “casi” funcionario que, según unos y otros, tendría que ser el primer despedido, por vago, por funcionario y por privilegiado, no lo veo tan claro.

Me explico: Para llegar a este acuerdo se han anulado los despidos, pero se han congelado los salarios por años y años, a lo que se suma que todos los años, todos los trabajadores, en virtud de un “erte” que es como un “ere” pero con t, de tongo, intercalada, irán 45 días a la paro, con lo que pagaremos su sueldo todos los trabajadores, hasta los “privilegiados”.

Por otra parte, se incentivaran las bajas, con lo que irán al paro, que volveremos a pagar todos, también incluidos “privilegiados”.

Se incentivaran las jubilaciones, que pagaremos todos………………..

Y yo me pregunto: ¿qué pagan las empresas?, ¡ah, claro, se me olvidaba!................. Comisiones ilegales al PP, con el fin de seguir recibiendo las concesiones de los servicios privatizados………………..

Buenos días y buena suerte.

El abuelo yonqui o nuestro futuro cercano.

Tenia más edad de la que recordaba, ochenta…………..noventa, vivió la guerra civil, la dictadura, la transición, a la que él llamaba “el gran remendón”, lo vivió todo. Y ahora que pensaba que su vida iba a transcurrir entre desmigar pan en casa, mientras tomaba su café matutino, para luego dar de comer a las “ratas con alas”, que él llamaba así a las palomas.

Pero en estas se vio con una pensión que no le daba ni para el pan duro de las ratas, ni para las medicinas, ni siquiera para los viajes del Inserso, que por cierto ya no existían.

Su vida se restringía, ya que no tenia hijos, “regalo del cielo” como él lo llamaba, ya que aunque no creía en el altísimo, a esa edad hay que agradecer a todo el mundo, que nunca se sabe que juzgado te va a tocar.

Solo podía ir al parque arrebujado entre dos jerséis y su antiguo abrigo de lanilla, para ver como las hojas cambiaban de color con el paso de las estaciones, esas estaciones que veía más cercanas y sabia que pronto habría de utilizar, para coger su expreso a ninguna parte.

Pero sigámosle en su periplo y démosle la palabra, que no hacen falta traductores para pensamientos y reflexiones tan claras y diáfanas. Se dirigió a la farmacia, a por sus pastillas para la Artrosis, para el estomago, para el corazón, para el colesterol, para la bronquitis crónica y para los dolores que le regalaban todas estas variantes de la degeneración física, y que los medicamentos anteriores, no curaban, solo paliaban.

Sobre su garrota iba pensando, parezco un yonqui, de lao a lao, parándome cada dos por tres, titubeando sobre el palo y las rodillas. Eso sin contar con la mirada perdida cuando se me va el santo al cielo. Me recuerdo al hijo de mi amigo Roque, que le salio drogata y cada vez que me ve me saluda con ojos ausentes y una sonrisa idiota colgada de su boca, de la que se deslizaba con suavidad sinfónica un hilillo de baba. El mismo puto hilo de baba que siempre se me escurre, desde hace un mes, por la comisura de la boca.

Pero para que vamos a hablar de mi boca, hoy toda deshabitada y en la que unos “ocupas” de color insultantemente blanco se balancean produciéndome un balbuceo estúpido, cada vez que intento construir una frase. No había para implantes y me obsequiaron, en función del dinero que tenia, con una sonrisa de vaso, que cada noche se ríe de mi desde la mesilla, como diciendo: “te han timado viejo soy dos tallas superior a tu boca”.

Ni que decir tiene que miente, es el cáncer de páncreas que me esta haciendo rebajar hasta tallas de boca, pero aquí ya no se grita, con lo cual no me sirve para nada.

En la farmacia y aun siendo jubilado, me piden 50 euros por todas las medicinas, me la quedo mirando y la digo que no las quiero que se las meta por el culo.

Estoy en casa tumbado me he encontrado con el hijo de Roque y por ser amigo de su padre me ha dado una papelina y la jeringa, todo ya preparado.

¡ Y coño donde va a parar, no me duele nada, estoy como Dios y para lo que me queda en el convento me cago dentro!

Mañana a por otra, pienso, entre nubes de bienestar venoso…………………….

Me va a salir más barato que la farmacia, jejejejeje.

¿Y si una mañana.........................................?

¿Y si una mañana?, como todas: fría, caliente, soleada, lluviosa, ventosa, calma, es decir como todas en todas partes del mundo, que las partes hacen el todo y el todo para nosotros es el mundo.

Como decíamos, ¿y si una mañana como todas, ellos, si, los de siempre, se levantaran en un campo de refugiados en el sahell, o en Irak, o en Siria, o en Somalia, o en Filipinas, o por qué no, en Haití?

Se despertaran sobresaltados, pensando que viven una pesadilla, al ver a su alrededor, mierda, enfermedad, podredumbre, violaciones, mafias que confiscan la ayuda humanitaria, que a cuenta gotas, ellos mandaban, sin saber a donde la mandan y engordando sus cuentas con las comisiones por ello cobradas.

Y si los Rajoy, los Ratos, los Gallardon, las Esperanzas, pero también los Obama, los Netanyaju, los Putin, los Merkel, los Holland, los Aznar, los Durao Barroso, pero también los Rubalcaba, las Sorayas, los Gonzalez, y si todos ellos, como en un juego de magia ideado por un Merlín cibernético, desde su moderna Avalón, pudiera con un solo giro de varita mandar a todos ellos, junto con los Más, los Ferrusola, los Puyoll, a esa parte del mundo que desprecian y que creen que no existe, despojados de su dinero, de su poder, de sus prerrogativas…………. ¿Cambiaría algo?

Quizás, momentáneamente, si, los niños y los hombres somalíes, sirios, iraquíes, filipinos, tuareg, y hasta filipinos y haitianos correrían por los casas y palacios que hubieran ocupado en este intercambio mágico-imaginativo…………………………………………………….. pero desgraciadamente, con el tiempo, todo volvería a ser igual, hubiéramos hecho justicia, pero momentánea, como lo que dura una vida, como lo que dura un sueño, como lo que dura el amor eterno.

Es la naturaleza humana, solo dominada por la naturaleza en mayúsculas, que sigue arrasando a esta raza que un día, como una plaga, se extendió y amenaza con arrasar el planeta.

La naturaleza se defiende, pero sin razón, ni justicia, arrasa a la especie que la ataca, le da igual su ideología, su poder económico, sus sentimientos, sus creencias, solo quiere erradicarnos. Ya tiene algo en común con “ellos”, los que soñé que en un sueño podría destruir, junto con sus sueños de poder e injusticia.

Mientras, todo sigue igual, es una mañana como todas, ni fría, ni caliente, ni soleada, ni nublada, con una calma ficticia que no presagia nada bueno, en este planeta hostil, tanto por población como por disposición, como por naturaleza.

Luces, túneles, incognitas, Montoros y la madre que me parió.

Dicen que al morir se ve una luz al final de un túnel.

Parece algo común entre los moribundos, “resucitados”, una señal, que indica hacia dónde debemos dirigirnos en el momento de la disgregación, para unos material, para otros espiritual. Pero……………… ¿dónde van los ciegos?

Me explico, si no eres capaz de ver, si tus pupilas están deshabitadas de luz, ¿hacia dónde te diriges? ¿Esa luz emanará calor? ¿Desprenderá sonido, a manera de semáforo celestial que con un bip, bip, “intervalado”, indicará la dirección y el tiempo de paso? ¿Habrá embotellamientos? ¿El túnel será de peaje, en consonancia con los tiempos que corren? ¿Los niños y las mujeres pasaran primero? ¿Será blanca para unos, gris para otros y negra como la misma muerte para los terceros? En suma ¿de que sirve el indicarte, con una luz, hacia dónde tienes que dirigirte, si nadie te indica a dónde te lleva, si no la ves, si no la oyes, si no la sientes?. ¿Es una luz alterna, no por intermitencia, si no por sistema o será ecológica de bajo consumo? ¿O quizá es flamígera como la espada de los arcángeles? ¿Los ángeles tienen sexo y los arcángeles? ¿Es luz de justicia o anuncio de torturas en un Tártaro merecido?

Parece cierto, que la luz es lo contrario de la oscuridad, como el conocimiento es lo contrario de la cerrazón, como el amor es la antitesis del odio, y que la vida termina en la muerte, o mejor forma parte de ella. Es indiferente que seas conservador o liberal, pasearemos juntos, o no, tanto en túneles iluminados, como sombríos, pero una cosa está clara, te lleve a donde te lleve el túnel, siempre buscaremos la luz.

Una luz cegadora que nos haga olvidar lo ciegos que estuvimos y el tiempo perdido en busca de su resplandor. No lo olvides somos los dueños de nuestros destinos, y después la nada o quizá una luz, pero ¿la veremos todos?

Seguro que Montoro si.

Apaga y vámonos, que decía mi madre.